Застацца ці з’ехаць?

Вядома, ня ўся моладзь, а толькі лепшыя яе прадстаўнікі. Тыя, хто не стаяць на месцы, жадаюць самарэалізавацца, імкнуцца да духоўнага й матэрыяльнага багацьця, прагнуць свабоды… У большасьці сваёй гэта маладыя людзі, якія ўжо сталі студэнтамі ці толькі зьбіраюцца імі стаць.

Яны, у адрозьненьні ад іншых, прагнуць ведаў і таму ведаюць, якое зараз у краіне становішча, і не жадаюць зь ім мірыцца. Студэнты бачаць, што перспектывы няма.

Сапраўды, што чакае выпускніка універа? Няблага, калі ты нарадзіўся й жыў да паступленьня ва універ у сталіцы. Тады цябе могуць разьмеркаваць куды-небудзь у Менску, дарэчы, не ў самае лепшае месца. Горш, калі ты прыехаў зь іншага горада з надзеяй скарыць сталіцу, таму што ў кіраўніцтва нашай краіны іншыя пляны. Якія? Я думаю, ўсе ведаюць – трэба ж падняць стратны калгас “Бальшавік”, што ў забруджанай радыёнуклідамі Гомельскай вобласьці. І нічога, што скончыў ты, напрыклад, БДУІР па сьпецыяльнасьці праграмаваньне, таму што вымушаны будзеш “працаваць” пяць год на прадпрыемстве, дзе асноўнай задачай будзе зьмяненьне перагарэўшай лямпачкі…

Пападнімаўшы 5 год “звышпрыбытковае” прадпрыемства, згубіўшы кваліфікацыю, задумваешся: а што далей? А далей год 20 сумленнай працы, каб да пяцідзесяцігоддзя адсьвяткаваць уваходзіны ў аднапакаёвай кватэры.

Згадзіцеся, ня гэтага мы чакаем ад жыцьця. Вядома, не ўсім гэта відавочна, але я нікога й не зьбіраюся вінаваціць, таму што, каб гэта ўбачыць, трэба параўнаць нашу выспачку дэбільнасьці зь якой-небудзь буржуазнай краінай. Ведаючы гэта, кіраўніцтва Беларусі з кожным годам ставіць усё больш перашкодаў для выезда за мяжу (ці гэта экскурсія, ці адпачынак, ці летняя праца), ды й грошай на замежныя паездкі ў нашага беднага народа ня так і шмат.

Але, пабываўшы хаця б у Прыбалтыцы ці ў Польшчы, вяртаешся з такім уражаньнем, нібы пабываў на іншай плянэце. Пачынаеш задаваць сабе пытаньні:

Чаму мы не можам так жыць?

Чаму наша краіна ідзе не па шляху цывілізаванай Эўропы, а ўсё шукае свой, асобны?
Няўжо мы горшыя за іх?

Усе гэтыя “шкодныя” пытаньні й адказы на іх прыводзяць да таго, што задумваешся, а што, калі кінуць гэта ўсё, паступіць ва эўрапейскі ўнівер ці, скончыўшы ВНУ тут, з’ехаць да буржуяў і там атрымаць ПЭРСПЭКТЫВУ! Таму што жыць ты цяпер будзеш у краіне, дзе шануецца чалавек і яго меркаваньне, у краіне, дзе за працу людзі атрымліваюць чалавечыя заробкі, у краіне, дзе ты можаш набыць кватэру, машыну, прыгожае адзеньне, смачную ежу і самае галоўнае -у краіне, дзе ты можаш сябе самарэалізаваць!

Але з’ехаць з Радзімы ня так ужо й лёгка. Тут твае сябры, дарагія табе людзі, родная прырода. Тут людзі зь якімі можаш размаўльць на роднай мове (хоць іх не так многа, як хацелася б, але, усё ж такі, ёсьць), якія маюць аднолькавую з табой мэнтальнасьць. Ды трэба яшчэ дадаць, што ніхто за мяжой не чакае цябе зь распасьцёртымі абдымкамі, усё сваё жыцьцё ты будзеш там чалавекам другога гатунку.
Таму, я лічу, што самае правільнае рашэньне будзе застацца на Радзіме й змагацца за тую Беларусь, якую хочаш бачыць. За эўрапейскую, дэмакратычную, справядлівую…

Толькі разам мы пераможам!