Эканамічная канстытуцыя Рэспублікі Беларусь (IIІ)

РАЗЬДЗЕЛ III. ФУНКЦЫІ І ПАЎНАМОЦТВЫ ДЗЯРЖАВЫ У ЭКАНОМІЦЫ

Параграф 1. АГУЛЬНЫЯ ПАЛАЖЭНЬНІ

Артыкул 19. Дзяржава стварае роўныя ўмовы гаспадараньня для ўсіх эканамічных суб'ектаў. Яна стварае прававое поле, якое стымулюе канкурэнцыю, заахвочвае прадпрымальніцтва, падтрымлівае адкрытасьць унутранага і зьнешняга гандлю.

Дзяржава выконвае свае фундамэнтальныя функцыі па абароне жыцьця і ўласнасьці эканамічных суб'ектаў Беларусі праз арганізацыю якаснай, эфэктыўнай працы судовай улады, праваахоўных органаў, у тым ліку паліцыі, пракуратуры, інстытута судовых выканаўцаў.

Артыкул 20. Органы дзяржаўнага кіраваньня ня маюць права сумяшчаць заканадаўчую, распарадчую і кантрольную функцыі. Выкананьне дадзеных функцый павінна быць цьвёрда падзеленае дзеля пазьбяганьня канфлікту інтарэсаў і процідзеяньня карупцыі.

Артыкул 21. Органы дзяржаўнага кіраваньня абавязаныя публікаваць поўную інфармацыю пра сваю дзейнасьць. Кожная з структураў, што фінансуецца зь бюджэту, атрымлівае частковае бюджэтнае фінансаваньне, пастаўляе тавары ці паслугі ў рамках дзяржаўнай замовы, абавязаная публікаваць на сваім сайце поўную інфармацыю прыбытковай і расходнай часткі бюджэту, характары камэрцыйных гешэфтаў (цэны, умовы пастаўкі, спэцыфікацыя тавараў, прапановы іншых кампаніяў), выдатках органаў дзяржаўнага кіраваньня на аплату працы, матэрыяльна-тэхнічнае забесьпячэньне дзейнасьці, дзелавыя паездкі, арэнду, аплату паслугаў іншых арганізацый і іншыя выдаткі, за кошт сродкаў дзяржаўнага бюджэту.

Артыкул 22. Органы дзяржаўнага кіраваньня ня маюць права засноўваць камэрцыйныя прадпрыемствы. Камэрцыйныя прадпрыемствы, створаныя да прыняцьця дадзенай Эканамічнай Канстытуцыі, акцыі ў акцыянэрных таварыствах, знаходзяцца ў кіраваньні Міністэрства дзяржаўнай маёмасьці. Камунальнай маёмасьцю кіруюць рэгіянальныя аддзяленьні згаданага міністэрства.

Артыкул 23. Кожны орган дзяржаўнага кіраваньня вядзе свой баланс прыбыткаў і выдаткаў. Ён абавязаны падвяргацца штогадовай аўдытарскай праверцы. Вынікі праверкі публікуюцца на сайце дадзенага ведамства ў свабодным доступе.

Артыкул 24. Супрацоўнікі органаў дзяржаўнага кіраваньня і іх жонкі/мужы абавязаныя штогод здаваць і публікаваць дэкларацыі аб прыбытках і маёмасьці. Дадзеныя дэкларацыі павінны быць даступныя ў свабодным доступе на сайтах органаў дзяржаўнага кіраваньня, дзе працуюць згаданыя грамадзяне.

Артыкул 25. Усе камэрцыйныя арганізацыі, заснавальнікамі якіх зьяўляюцца органы дзяржаўнага кіраваньня, абавязаныя праводзіць штогадовы аўдыт і публікаваць ягоныя вынікі ў свабодным доступе ў інтэрнэце.

Артыкул 26. Супрацоўнікі органаў дзяржаўнага кіраваньня ня могуць быць чальцамі ў палітычных партыях і рухах. У выпадку прыёму на працу ў орган дзяржаўнага кіраваньня грамадзянін абавязаны выйсьці з палітычнай партыі ці руху. Пры прыёме на працу дыскрымінацыя па прыналежнасьці да палітычнай партыі ці руху забароненая.

Артыкул 27. Любая дзейнасьць, скіраваная на абмежаваньне ці ўхіленьне канкурэнцыі шляхам парушэньня правоў іншых прадпрымальнікаў, не дапушчаецца.

Артыкул 28. Органам дзяржаўнага кіраваньня нацыянальнага і мясцовага ўзроўня забараняецца прымаць нарматыўныя прававыя і іншыя акты і (альбо) рабіць дзеяньні, скіраваныя на стварэньне спрыяльных або дыскрымінацыйных умоваў для дзейнасьці асобных суб'ектаў рынкавых адносінаў альбо іх групаў, ухіленьне або абмежаваньне канкурэнцыі.

У службовыя абавязкі кожнага дзяржаўнага службоўцы ўваходзіць стымуляваньне канкурэнцыі на рынках усіх фактараў вытворчасьці.

Артыкул 29. Дзяржава стварае Антыманапольны камітэт, які праводзіць дзяржаўную палітыку па судзейнічаньні і разьвіцьцю канкурэнцыі, а таксама па спыненьні нядобрасумленнай канкурэнцыі з боку органаў дзяржаўнага кіраваньня і эканамічных суб'ектаў. Памер рынку, заняты эканамічным суб'ектам на вызначаным рынку тавара, паслугі або працы, не зьяўляецца падставай для правядзеньня супраць яго антыманапольных дзеяньняў, калі эканамічны суб'ект заняў дадзеную частку рынку ў выніку канкурэнцыі і без прыцягненьня рэсурсаў дзяржавы.

Артыкул 30. У выпадку прычыненьня эканамічнаму суб'екту шкоды ў выніку дзеяньняў дзяржавы ў сфэры заканадаўчай, кантрольнай дзейнасьці альбо спосабу кіраваньня дзяржаўнымі актывамі, дзяржава абавязаная пакрыць прычыненую шкоду. Памер прычыненай шкоды вызначаецца ў судовым парадку. Дзяржаўны службовец, які дапусьціў нанясеньне шкоды, можа быць прыцягнуты да крымінальнай адказнасьці, калі ягоныя дзеяньні былі скіраваныя на атрыманьне асабістай выгады за кошт выкарыстаньня бюджэтных сродкаў альбо абмежаваньне канкурэнцыі.

Дзяржаўныя службоўцы, якія дапусьцілі нанясеньне грамадзянам альбо юрыдычным асобам шкоды, прыняцьце нарматыўных актаў, абмяжоўваючых канкурэнцыю ці дыскрімінуючых эканамічныя арганізацыі па форме ўласнасьці, краіне паходжаньня, прававой форме альбо часу працы на рынку, звальняюцца. Ім забаронена займаць пасады ў органах дзяржаўнага кіраваньня на працягу наступных пяці гадоў.

Артыкул 31. Дзяржава прымае прававую базу, стварае адміністрацыйныя мэханізмы кантролю над дзеяньнямі органаў дзяржаўнага кіраваньня. За ўмяшальніцтва ў гаспадарчую дзейнасьць эканамічных суб'ектаў прадугледжаная адміністрацыйная і крымінальная адказнасьць.

Параграф 2. МАНЭТАРНАЯ ПАЛІТЫКА

Артыкул 32. Нацыянальны банк зьяўляецца ворганам дзяржаўнага кіраваньня, празь які дзяржава праводзіць грашова-крэдытную палітыку. Мэтай Нацыянальнага банка зьяўляецца забесьпячэньне стабільнасьці нацыянальнай грашовай адзінкі. Для дасягненьня гэтай мэты Нацыянальны банк выкарыстоўвае стандартныя рынкавыя інструмэнты. Забараняецца ставіць Нацыянальнаму банку задачы, якія могуць паставіць пад пагрозу выкананьне ім сваёй базавай мэты.

Артыкул 33. Нацыянальны банк зьяўляецца незалежным органам дзяржаўнага кіраваньня. Ён справаздачны перад парлямэнтам краіны. Гэтая справаздачнасьць вызначаецца тым, што парлямэнт прымае рашэньне аб прызначэньні Старшыні праўленьня Нацыянальнага банка на тэрсмін у 7 гадоў, чальцоў праўленьня Нацыянальнага банка, а таксама штогод слухае справаздачу аб стане грашова-крэдытнай палітыкі ў краіне.

Аказаньне ціску на Нацыянальны банк з боку выканаўчай ці заканадаўчай улады з мэтай выкананьня задачаў гэтых органаў улады забаронена і перасьледуецца па законе.

Артыкул 34. Нацыянальны банк самастойна вызначае парамэтры грашова-крэдытнай палітыкі, зыходзячы зь неабходнасьці забесьпячэньня стабільнасьці нацыянальнай валюты.

Артыкул 35. Старшыня праўленьня Нацыянальнага банка аўтаматычна губляе працу, калі на працягу трох гадоў запар узровень інфляцыі ў Беларусі, які вымяраецца індэксам спажывецкіх цэнаў па міжнароднай мэтодыцы і пры свабодным цэнаўтварэньні, перавышае тры адсоткі ў год.

Артыкул 36. Нацыянальны банк ня мае права валодаць акцыямі камэрцыйных банкаў. Акцыі камэрцыйных банкаў, якімі валодае Нацыянальны банк, павінны быць прададзеныя на працягу 18 месяцаў пасьля прыняцьця дадзенай Эканамічнай Канстытуцыі.

Артыкул 37. Нацыянальны банк выконвае функцыі банкаўскага нагляду, выдае ліцэнзіі на ажыцьцяўленьне банкаўскіх апэрацый і апэрацый на фінансавым рынку.

Артыкул 38. Камэрцыйныя арганізацыі Беларусі могуць эмітаваць свае аплатныя сродкі толькі ў выпадку стоадсоткавага іх забесьпячэньня золатам. Нацыянальны банк ня мае права абмяжоўваць хаджэньне і выкарыстаньне прыватных аплатных сродкаў.

Артыкул 39. Нацыянальны банк стымулюе канкурэнцыю на рынку банкаўскіх і фінансавых паслугаў і процідзейнічае манапалістычным практыкам.

Параграф 3. ФІСКАЛЬНАЯ ПАЛІТЫКА

Артыкул 40. Урад арганізуе ўсю дзейнасьць для выкананьня сваіх функцый у рамках бюджэту. Для фінансаваньня сваёй дзейнасьці дзяржава ўводзіць падаткі, мыты і зборы. Агульныя выдаткі дзяржавы не могуць перавышаць 30% ВУП. Урад аўтаматычна сыходзіць у адстаўку, калі на працягу трох гадоў запар выдаткі кансалідаванага бюджэту перавышаюць 30% ВУП, разьлічанага па стандартнай міжнароднай методыцы.

Дадзеная норма аб абмежаваньні аб'ёму выдаткаў кансалідаванага бюджэту пачынае дзейнічаць, пачынальна з чацьвёртага года пасьля прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі.

Артыкул 41. Урад стварае роўныя ўмовы гаспадараньня на рынку грошай, тавараў, паслуг і працоўнай сілы. Уводзіны абмежаваньняў па форме ўласнасьці, краіне паходжаньня, прававой форме камэрцыйнай арганізацыі не дапушчаюцца.

Артыкул 42. Урад стымулюе канкурэнцыю сярод камэрцыйных арганізацый, процідзейнічае манапалізацыі, не дапушчае ўводзіны дыскрымінацыйных мер і падаваньні палёгак, прэферэнцый, датацый, субсідый і іншых форм дзяржаўнай падтрымкі камэрцыйным арганізацыям, якія зьяўляюцца парушэньнем базавага прававога прынцыпу роўнасьці ўмоў гаспадараньня суб'ектаў усіх форм уласнасьці.

Артыкул 43. Урад фінансуе сваю дзейнасьць, дапушчаючы лімітавы дэфіцыт бюджэту 2% ад сукупнага ўнутранага прадукту (СУП) у год. У выпадку, калі ўрад дапушчае дэфіцыт бюджэту больш 2% на працягу трох гадоў запар, ён аўтаматычна сыходзіць у адстаўку.

Мясцовыя органы ўлады не дапушчаюць дэфіцыт бюджэту больш за 2% СУП вобласьці ў год. У выпадку перавышэньня дэфіцыту бюджэту 2% СУП у год на працягу трох гадоў запар, кіраўнік і намесьнік кіраўніка дадзенай тэрытарыяльнай адзінкі аўтаматычна сыходзяць у адстаўку. Урад прызначае часовага кіраўніка да правядзеньня выбараў кіраўніка рэгіёна.

Урад ня мае права дапушчаць памер зьнешняга доўгу вышэй за 25% СУП. У выпадку перавышэньня ліміту зьнешняга доўгу ў 25% СУП у год на працягу трох гадоў запар, урад аўтаматычна сыходзіць у адстаўку. Ягоны кіраўнік пазбаўляецца магчымасьці займаць кіруючыя пасады ў ворганах дзяржаўнай улады на працягу пяці гадоў.

Артыкул 44. Урад гарантуе свабоднае перамяшчэньне тавараў, паслугаў, грошай і працоўнай сілы ў Рэспубліцы Беларусь. Увядзеньне рэгіянальных абмежаваньняў, квотаў, адмысловых падатковых ці адміністрацыйных статусаў тэрыторый не дапушчаецца. Тарыфныя і нетарыфныя абмежаваньні, якія ўводзіць ўрад, павінны адпавядаць стандартам, нормам і правілам Сусьветнай гандлёвай арганізацыі.

Урад ня мае права перавышаць лімітавы памер сярэднеўзважанага мытнага тарыфу на імпарт у памеры 3%. У выпадку перавышэньня лімітавай велічыні сярэднеўзважанага мытнага тарыфу на імпарт у памеры 3%, разьлічанага па мэтодыцы СГА, на працягу трох гадоў запар, урад аўтаматычна адпраўляецца ў адстаўку. Кіраўнік урада пазбаўляецца магчымасьці займаць кіруючыя пасады ў органах дзяржаўнай улады на працягу пяці гадоў.

Артыкул 45. Урад вызначае роўныя прававыя парамэтры дзейнасьці ўсіх галінаў эканомікі, не дапушчае вылучэньня асобных сэктараў і прадпрыемстваў з агульных умоваў гаспадараньня.

Артыкул 46. Урад дэлегуе паўнамоцтвы па кіраваньню дзяржаўнай маёмасьцю, актывамі, акцыямі ў камэрцыйных арганізацыях Міністэрству дзяржаўнай маёмасьці і прыватызацыі. Урад ня мае права надаваць дадзенаму міністэрству паўнамоцтвы, прывілеі аль магчымасьці дыскрымінаваць прыватныя камэрцыйныя арганізацыі.

Артыкул 47. Урад забясьпечвае разьвіцьцё агульнадзяржаўнай інфраструктуры ў выглядзе аўтамабільных, чыгуначных камунікацыяў, лініяў электраперадачы, а таксама забясьпечвае роўны доступ да іх усіх камэрцыйных арганізацый і грамадзянаў.

Артыкул 48. Урад абавязаны забясьпечыць поўную празрыстасьць выдаткаў усіх органаў дзяржаўнага кіраваньня. Не дапушчаецца абмежаваньне доступу або засакрэчваньне інфармацыі, якая тычыцца прыбыткаў і выдаткаў бюджэту, фінансавага стану і кіраваньня актывамі, зьмешчанымі ва ўласнасьці дзяржавы, макраэканамічных паказчыкаў.

Правядзеньне конкурсаў, тэндэраў на разьмяшчэньне дзяржаўнае замовы альбо па продажы акцый і актываў, зьмешчаных ва ўласнасьці дзяржавы, павінны праходзіць адкрыта і гарантаваць роўныя ўмовы для ўсіх іх удзельнікаў.

Артыкул 49. Органы дзяржаўнага кіраваньня прымаюць нарматыўныя акты, якія ўступаюць у сілу, як мінімум, праз шэсьць месяцаў пасьля іх афіцыйнага апублікаваньня.

Артыкул 50. Урад забясьпечвае дзейнасьць органаў дзяржаўнай улады па абароне жыцьця і здароўя грамадзянаў, а таксама па абароне правоў ўласнасьці.

Артыкул 51. Плянаваньне і давядзеньне да дзяржаўных органаў улады плянаў па зборы штрафаў і аб'ёму канфіскаваных тавараў забароненае.

Артыкул 52. Непасярэднае кіраваньне дзяржаўнымі фінансамі, збор падаткаў, разьмеркаваньне іх па зацверджаных парлямэнтам праграмах зьдзяйсьняе Міністэрства фінансаў.

Артыкул 53. Урад арганізуе сыстэму фінансаваньня выдаткаў дзяржавы, зыходзячы з наступных патрабаваньняў: простасьць падатковай сыстэмы, плоскія стаўкі, недыскрымінацыйнасьць і нэўтральнасьць.

Міністэрства фінансаў павінна забясьпечыць магчымасьць выплаты падаткаў у электроннай форме. Камэрцыйная арганізацыя рэпартуе па выплачаных падатках адзін раз у паўгода.

Артыкул 54. Органы дзяржаўнага кіраваньня бясплатна падаюць інфармацыю і паслугі грамадзянам, зьвязаныя з выплатай падаткаў альбо выкананьнем іншых абавязальніцтваў перад дзяржавай. Увядзеньне платы за атрыманьне даведак, выпісак і іншых дакумэнтаў альбо даведкавых матэрыялаў органамі дзяржаўнага кіраваньня забароненае.

Артыкул 55. Усе органы дзяржаўнага кіраваньня абавязаныя публікаваць на сваіх сайтах стэнаграмы сваіх паседжаньняў.

Артыкул 56. Органы дзяржаўнага кіраваньня, акрамя міністэрства дзяржаўнай маёмасьці і прыватызацыі, ня могуць быць уласьнікамі аб'ектаў нерухомасьці і атрымоўваць прыбытак ад рэшты арэнды. Яны складаюць дамовы аб арэндзе памяшканьняў на агульных рынкавых умовах у рамках зацьверджаных кожнаму органу дзяржаўнага кіраваньня бюджэтаў.

Параграф 4. САЦЫЯЛЬНАЯ ПАЛІТЫКА

Артыкул 57. Дзяржава стварае ўмовы для разьвіцьця сыстэмы пачатковай, сярэдняй і вышэйшай адукацыі. Яна цалкам фінансуе атрыманьне пачатковай і сярэдняй адукацыі. Прыватныя камэрцыйныя арганізацыі могуць аказваць адукацыйныя паслугі ў пачатковай, сярэдняй і вышэйшай школе.

Грамадзяне самастойна выбіраюць пачатковую і сярэднюю школу. У выпадку выбару прыватнай школы дзяржава кампэнсуе грамадзяніну выдаткі на навучаньне дзіцяці ў такім жа аб'ёме, як і ў дзяржаўнай школе. Атэстат аб матуры (заканчэньні) прыватнай адукацыйнай установы мае такую жа юрыдычную сілу, як дзяржаўнае.

Артыкул 58. Дзяржава засноўвае Камісію па адукацыі, якая займаецца ліцэнзаваньнем дзяржаўных і прыватных навучальных установаў. Яна не падпарадкоўваецца міністэрству адукацыі і не фінансуецца ім. Фінансаваньне зьдзяйсьняецца непасярэдна зь бюджэту. Старшыня Камісіі па адукацыі прызначаецца парлямэнтам па прапанове ўрада.

Камісія па адукацыі распрацоўвае стандарты ў галіне адукацыі, а таксама выпрацоўвае нарматыўна-прававую базу для разьвіцьця паслугаў сыстэмы адукацыі.

Патрабаваньні выдачы ліцэнзіі, якія ўсталёўваюцца Камісіяй па адукацыі, не павінны парушаць правы ўласнасьці і дыскрымінаваць эканамічныя суб'екты па форме ўласнасьці.

Артыкул 59. Міністэрства (агенцыя) адукацыі зьдзяйсьняе кіраваньне дзяржаўнымі навучальнымі ўстановамі ўсіх узроўняў. Яно ня мае правы ўмешвацца ў дзейнасьць прыватных навучальных установаў.

Кожная дзяржаўная навучальная ўстанова зьдзяйсьняе сваю дзейнасьць, як самастойнае юрыдычная асоба. Штогод яна абавязана публікаваць аўдытарскую справаздачу аб выніках гаспадарчай дзейнасьці.

Артыкул 60. Прыватныя навучальныя ўстановы могуць мець праграмы і курсы, якія адрозьніваюцца ад дзяржаўных. Вышэйшыя навучальныя ўстановы маюць аўтаномію і самастойна вызначаюць навучальныя пляны і праграмы.

Дзяржава разьмяшчае замовы на падрыхтоўку у прыватных і дзяржаўных ВНУ на тэндэрнай аснове. Для падрыхтоўкі па розных спэцыяльнасьцях дзяржава засноўвае стыпэндыі.

Артыкул 61. Дзяржава стварае ўмовы для разьвіцьця сыстэмы мэдычнскага забесьпячэньня. Яна фінансуе паслугі хуткай дапамогі, санітарна-эпідэміялягічныя мерапрыемствы, разьвіцьцё інфраструктуры сыстэмы мэдычных паслугаў, падрыхтоўку кадраў для мэдычных установаў і навуковыя даследаваньні.

Дзяржава фінансуе меры па рэгабілітацыі інвалідаў, паўнавартаснаму ўключэньню іх у нармалёвае жыцьцё.

Артыкул 62. Мэдычныя паслугі навучэнцам пачатковай і сярэдняй школаў аказваюцца за кошт дзяржавы. Пэнсіянэрам на аказаньне базавых мэдычных паслуг у дзяржаўных мэдычных установах аховы здароўя аказваецца зьніжка 30% за кошт сродкаў бюджэту. Прыватныя арганізацыі і ўстановы самастойна вызначаюць цанавую палітыку на аказваемыя насельніцтву паслугі.

Артыкул 63. Дзяржава стымулюе разьвіцьцё канкурэнцыі на рынку мэдычных паслуг. Дзяржаўныя закупы мэдычных паслуг зьдзяйсьняюцца на тэндэрнай аснове альбо на таварнай біржы. Дыскрымінацыя прыватных мэдычных установаў не дапушчаецца.

Артыкул 64. Дзяржава засноўвае Камісію па ліцэнзаваньню мэдычных паслугаў. Яна займаецца ліцэнзаваньнем дзяржаўных і прыватных мэдычных арганізацый і ўстановаў. Камісія не падпарадкоўваецца міністэрству (агенцыі) аховы здароўя і не фінансуецца ім. Фінансаваньне зьдзяйсьняецца непасярэдна зь бюджэту. Старшыня Камісіі па ліцэнзаваньні мэдычных паслугаў прызначаецца парлямэнтам па прапанове ўрада.

Артыкул 65. Камісія па ліцэнзаваньню мэдычных паслугаў распрацоўвае прававую, мэтадалягічную базу для аказаньня мэдычных паслугаў. Нормы і стандарты, абавязковыz для мэдычных арганізацый і ўстановаў усіх формаў уласнасьці, павінны тычыцца толькі тых аспэктаў, якія аказваюць непасярэдны ўплыў на жыцьцё і здароўе грамадзянаў.

Міністэрства (агенцыя) аховы здароўя зьдзяйсьняе кіраваньне дзяржаўнымі мэдычнымі ўстановамі і арганізацыямі. Яно ня мае права ўмешвацца ў дзейнасьць прыватных мэдычных установаў і арганізацый.

Артыкул 66. Кожная дзяржаўная мэдычная ўстанова і арганізацыя зьдзяйсьняе сваю дзейнасьць, як асобная юрыдычная асоба. Штогод яна абавязаная публікаваць аўдытарскую справаздачу аб выніках сваёй гаспадарчай дзейнасьці.

	цитата

Міністэрства (агенцыя) аховы здароўя ня мае права ўмешвацца ў дзейнасьць прыватных мэдычных установаў і арганізацый

Артыкул 67. Дзяржава можа фінансаваць праграмы па перападрыхтоўцы і падвышэньні кваліфікацыі людзей, звольненых камэрцыйнымі арганізацыямі. Дзяржава кампэнсуе выдаткі на перападрыхтоўку і падвышэньне кваліфікацыі структурам прыватнай формы ўласнасьці ў рамках усталяванага ліміту.

Артыкул 68. У выпадку страты працы дзяржава часова выплачвае чалавеку грашовую дапамогу. Памер дапамогі вызначаецца мясцовымі органамі ўлады і ня можа перавышаць 50% ад памеру заробку на апошнім рабочым месцы.

Артыкул 69. Дзяржава разьвівае інфраструктуру для фізычнай культуры і спорту.

 
РАЗЬДЗЕЛ IV. ФУНКЦЫЯНАВАНЬНЕ ІНФРАСТРУКТУРНЫХ І СЕТКАВЫХ КАМПАНІЙ

Артыкул 70. Да інфраструктурных і сеткавых кампаній адносяцца эканамічныя суб'екты, якія аказваюць паслугі па транспарту нафты і (ці) нафтапрадуктаў па магістральных трубаправодах, па захоўваньні, транспарту газу ці газавага кандэнсату па магістральных і (ці) разьмеркавальных трубаправодах, эксплюатацыі газаразьмеркавальных усталёвак і зьвязаных зь імі газаразьмеркавальных газаправодаў; па перадачы і (ці) разьмеркаваньню электрычнай энэргіі, па тэхнічнай дыспэтчарызацыі водпуску ў сетку і спажываньні электрычнай энэргіі, магістральных чыгуначных сетак, пад'язных шляхоў, аэранавігацыі, партоў, аэрапортаў, тэлекамунікацый пры ўмове адсутнасьці канкурэнтнага апэратара сувязі з прычыны тэхналягічнай немагчымасьці альбо эканамічнай немэтазгоднасьці прадстаўленьня дадзеных паслугаў, за выключэньнем унівэрсальных паслугаў тэлекамунікацый, па прадстаўленьню ў арэнду альбо карыстаньне кабэльнай каналізацыі і іншых асноўных актываў, тэхналягічна зьвязаных з далучэньнем сетак тэлекамунікацый да сеткі тэлекамунікацый агульнага карыстаньня, каналізацыйных сыстэмаў, агульнадаступныя паслугі паштовай сувязі.

Артыкул 71. Дзяржава валодае, кіруе і разьвівае камэрцыйнымі арганізацыямі ў сфэры аказаньня інфраструктурных і сеткавых паслуг. Дзяржава не перашкаджае разьвіцьцю прыватных інфраструктурных і сеткавых кампаній. Прыватныя і дзяржаўныя інфраструктурныя кампаніі ажыцьцяўляюць дзейнасьць у рамках адзінага прававога поля. Дыскрымінацыя прыватных арганізацый у інфраструктурнай і сеткавай сфэрах забароненая.

Артыкул 72. Дзяржава стымулюе разьвіцьцё канкурэнцыі ў інфраструктурных і сеткавых сфэрах. Прыватныя камэрцыйныя арганізацыі могуць фармаваць сумесныя прадпрыемствы ў гэтай сфэры альбо ствараць 100-адсоткавыя прыватныя кампаніі для прдстаўленьня дадзеных паслугаў.

Артыкул 73. Інфраструктурнаму і сеткаваму суб'екту забараняецца аказваць паслугі і зьдзяйсьняць іншую дзейнасьць, не якая адносіцца да непасярэднай сфэры яго дзейнасьці; мець на праве ўласнасьці і (ці) гаспадарчага вядзеньня маёмасьць, не зьвязаную з вытворчасьцю і падаваньнем рэгуляваных паслугаў; валодаць акцыямі ці іншым чынам удзельнічаць у дзейнасьці камэрцыйных арганізацый; спаганяць за рэгуляваныя паслугі (тавары, працы) плату, што перавышае памер, усталяваны ўпаўнаважаным органам, а таксама атрымоўваць прыбытак за кошт збіраньня з спажыўцоў платы за рэгуляваныя паслугі (тавары, працы), выдаткі на якія не ўлічаныя ў зацверджаных тарыфах (цэнах, стаўках збораў) альбо іх лімітавых узроўнях;

Артыкул 74. Інфраструктурнаму і сеткаваму суб'екту забараняецца навязваць умовы доступу да рэгуляваных паслугаў (тавараў, працаў) альбо рабіць іншыя дзеяньні, якія вядуць да дыскрымінацыі спажыўцоў; пераўступаць трэцім асобам права патрабаваньня, зьвязанае з прадстаўлянымі рэгуляванымі паслугамі (таварамі, працамі); адмаўляць у прадстаўленьні рэгуляваных паслугаў (тавараў, працаў) добрасумленным спажыўцам у сувязі зь неаплатай нядобрасумленнымі спажыўцамі скарыстанага аб'ёму рэгуляваных паслугаў (тавараў, працаў); уключаць у тарыфы (цэны, стаўкі збораў) альбо іх лімітавыя ўзроўні на рэгуляваныя паслугі (тавары, працы) выдаткі, не зьвязаныя зь іх прадстаўленьнем.

Артыкул 75. Інфраструктурны і сеткавы суб'ект абавязаны прадстаўляць роўныя ўмовы спажыўцам рэгуляваных паслугаў (тавараў, працаў). У выпадку зацьвярджэньня лімітавага ўзроўня тарыфу (цэны, стаўкі збору) прадстаўляць усім спажыўцам рэгуляваныя паслугі (тавары, працы) па адзіных узроўнях тарыфаў (цэнаў, ставак збораў), не якія перавышаюць лімітавы ўзровень тарыфу (цэны, стаўкі збору).

Артыкул 76. Інфраструктурны і сеткавы суб'ект абавязаны па патрабаваньню ўпаўнаважанага воргана падаваць фінансавую справаздачнасьць і іншую неабходную інфармацыю на папяровым і (ці) электронным носьбітах у тэрміны, усталяваныя ўпаўнаважаным органам, але ня меней за пяць працоўных дзён.

Інфраструктурны і сеткавы суб'ект абавязаны разьмяшчаць у свабодным доступе вынікі абавязковага штогадовага аўдыту.

Артыкул 77. Дзяржава абавязаная даць прыватным інфраструктурным і сеткавым суб'ектам права доступу на рынак. Яны маюць права самастойна ўсталёўваць цэны на свае паслугі.

Артыкул 78. Дзяржава засноўвае Камісію па інфраструктурных і сеткавых рынках. Гэтая камісія зьяўляецца ўпаўнаважаным дзяржаўным органам, якія ажыцьцяўле кантроль і рэгуляваньне дзейнасьці інфраструктурных і сеткавых рынкаў. Кіраўніка дадзенага воргана прызначае парлямэнт па прапанове ўрада.

Рашэньні Камісіі зьяўляюцца абавязковымі для выкананьня дзяржаўнымі і прыватнымі інфраструктурнымі і сеткавымі суб'ектамі.

Артыкул 79. Дзяржава стварае агенцыю або агенцыі па кіраваньню дзяржаўнымі інфраструктурнымі і сеткавымі суб'ектамі. Яна ня мае права ўмешвацца ў дзейнасьць прыватных інфраструктурных і сеткавых суб'ектаў.

Артыкул 80. Закуп паслугаў (тавараў, працаў), выдаткі на якія ўлічваюцца пры зацьвярджэньні тарыфаў (цэнаў, ставак збораў) альбо іх лімітавых узроўняў і тарыфных каштарысаў на рэгуляваныя паслугі (тавары, працы) суб'екта дзяржаўнага інфраструктурнага і сеткавага суб'екта зьдзяйсьняецца ў форме тэндэру альбо на таварнай біржы. Прыватныя інфраструктурныя і сеткавыя суб'екты самастойна вызначаюць парадак закупаў сыравіны, тавараў і паслугаў, якія выкарыстоўваюцца пры вытворчасьці.

Артыкул 81. Дзяржава мэтанакіравана праводзіць акцыянаваньне і прыватызацыю той часткі сэктара інфраструктурных і сеткавых рынкаў, у якіх магчымая свабодная канкурэнцыя.

 
РАЗЬДЗЕЛ V. РЫНАК ЗЯМЛІ

Артыкул 82. Уласьнікамі зямлі і ўдзельнікамі зямельных адносінаў у Рэспубліцы Беларусь зьяўляюцца грамадзяне, юрыдычныя асобы, дзяржава, мясцовыя органы ўлады, а таксама замежныя грамадзяне і юрыдычныя асобы. Абмежаваньне правоў уласнасьці прыватных эканамічных суб'ектаў на зямлю забароненае.

Артыкул 83. Дзяржаўная агенцыя па зямельных адносінах усталёўвае прававыя рамкі функцыянаваньня рынку зямлі. Яго рашэньні зьяўляюцца абавязковымі для ўсіх удзельнікаў зямельных адносінаў.

Дзяржаўная агенцыя па зямельных адносінах ня мае права валодаць зямлёй, засноўваць камэрцыйныя арганізацыі і займацца камэрцыйнай дзейнасьцю.

Артыкул 84. Грамадзяне і юрыдычныя асобы маюць права на роўны доступ да набыцьця зямельных участкаў ва ўласнасьць. Зямельныя ўчасткі, зьмешчаныя ва ўласнасьці дзяржавы, могуць быць прадстаўленыя ва ўласнасьць грамадзянаў і юрыдычных асобаў, за выключэньнем зямельных участкаў, якія ня могуць знаходзіцца ў прыватнай уласнасьці. Закон усталёўвае поўны пералік такіх земляў.

Артыкул 85. Правы на зямельныя ўчасткі ўзьнікаюць у выніку продажу зямельных участкаў органамі рэспубліканскага і мясцовага кіраваньня. Правы ўласнасьці пацвярджаюцца актам уласнасьці. Продаж зямельных участкаў, якія знаходзцца ў дзяржаўнай альбо муніцыпальнай уласнасьці, ва ўласнасьць грамадзянаў і юрыдычных асобаў зьдзяйсьняецца за плату. Продаж павінен праводзіцца на конкурснай аснове. Цана продажу вызначаецца ў выніку правядзеньня тэндэру ці конкурсу.

Артыкул 86. З абарачэньня выключаныя зямельныя ўчасткі, занятыя зьмешчанымі ў рэспубліканскай уласнасьці наступнымі аб'ектамі: 1) дзяржаўнымі прыроднымі запаведнікамі і нацыянальнымі паркамі; 2) будынкамі, у якіх разьмешчаныя ўзброеныя сілы Рэспублікі Беларусь, памежныя войскі, іншыя войскі, вайсковыя фармаваньні і органы; 3) будынкамі, у якіх разьмешчаныя вайсковыя суды; 4) аб'ектамі арганізацый органаў і службаў бясьпекі; 5) аб'ектамі арганізацый органаў дзяржаўнай аховы; 6) аб'ектамі выкарыстаньня атамнай энэргіі, пунктамі захоўваньня ядзерных матэрыялаў і радыёактыўных рэчываў; 7) аб'ектамі, у адпаведнасьці зь дзейнасьцю якіх створаныя закрытыя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя ўтварэньні; выпраўленча-працоўнымі ўстановамі і лячэбна-працоўнымі прафілякторыямі; 9) вайсковымі і грамадзянскімі пахаваньнямі; 10) інжынэрна-тэхнічнымі будынкамі, лініямі сувязі і камунікацыямі, збудаванымі ў інтарэсах абароны і аховы дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь.

Абарачэньне іншых земляў, у тым ліку сельскагаспадарчага прызначэньня не абмяжоўваецца.

Артыкул 87. Продаж будынкаў, якія разьмяшчаюцца на зямельным участку і належаць адной асобе, праводзіцца разам зь зямельным участкам.

Артыкул 88. Уласьнік зямельнага ўчастку мае права выкарыстаць яго для ўласных патрэбаў, у тым ліку здабываць наяўныя на зямельным участку карысныя выкапні, выкарыстоўваць вадаёмы і лясы; узводзіць жылыя, вытворчыя, культурна-бытавыя і іншыя будынкі з прытрымліваньнем будаўнічых, экалягічных, санітарна-гігіенічных і супрацьпажарных правілаў і нарматываў.

Уласьнік участку мае права зьмяняць прызначэньне і спосабы яго выкарыстаньня па ўласным жаданьні. У выпадку зьдзейсьненьня такіх зьменаў ён інфармуе пра гэта адпаведны орган дзяржаўнага кіраваньня.

Артыкул 89. Правы ўласьніка зямельнага ўчастку могуць быць часова прыпыненыя ў выпадках стыхійных бедзтваў, аварый, эпідэмій. У выпадку ўзьнікненьня такіх абставінаў дзяржава пакрывае ўласьніку страты, зьвязаныя з часовай немагчымасьцю распараджэньня ўласнасьцю.

Артыкул 90. Абмежаваньне правоў на зямлю не дапушчаецца акрамя выпадкаў, калі парадак распараджэньня зямельным участкам можа несьці непасярэдную пагрозу жыцьцю і здароўю грамадзянаў.

Артыкул 91. Для эфэктыўнага функцыянаваньня рынку зямлі дзяржава стварае і вядзе адзіны зямельны кадастар, які падае сабою сыстэматызаваны збор дакумэнтаваных зьвестак аб зямельных участках, іх характарыстыках, у тым ліку кадастравай цане, месцазнаходжаньні, памерах зямельных участкаў і трывала зьвязаных зь імі аб'ектаў нерухомай маёмасьці. У дзяржаўны зямельны кадастар уключаецца інфармацыя аб суб'ектах правоў на зямельныя ўчасткі.

РАЗЬДЗЕЛ VI. ПРЫВАТЫЗАЦЫЯ

Артыкул 92. Прыватызацыя дзяржаўнай маёмасьці грунтуецца на прызнаньні роўнасьці пакупнікоў дзяржаўнай маёмасьці і адкрытасьці дзейнасьці органаў дзяржаўнай улады і органаў мясцовага самакіраваньня. Пад роўнасьцю пакупнікоў разумеецца недыскрымінацыя ў прадстаўленьні пакупнікам інфармацыі аб умовах продажу маёмасьці, ужываньне аднолькавых крытэраў ацэнкі прыватызацыйных аферт, адкрыты для ўсіх пакупнікоў спосаб правядзеньня продажу маёмасьці, а таксама роўныя магчымасьці абскарджаньня рашэньняў аб прыватызацыі ў судзе.

Артыкул 93. Прыватызацыя аб'ектаў нацыянальнай і камунальнай уласнасьці праводзіцца выключна Нацыянальнай агенцыяй па прыватызацыі і кіраваньню дзяржаўнай маёмасьцю.

Артыкул 94. Да аб'ектаў, зьмешчаных толькі ва ўласнасьці дзяржавы, адносяцца:

1) асаблва ахоўныя прыродныя тэрыторыі і аб'екты (запаведнікі, нацыянальныя паркі, заказьнікі і помнікі прыроды),

2) паветраная прастора Рэспублікі Беларусь,

3) вайсковая і іншая маёмасьць, выкарыстоаная выключна ў інтарэсах дзяржаўнай бясьпекі, у тым ліку баявая вайсковая і адмысловая тэхніка, агнястрэльная і газавая зброя, баяпрыпасы да яго, акрамя зброі і баяпрыпасаў да яго, набыцьцё якіх дазволена фізычным і (ці) юрыдычным асобам заканадаўствам Рэспублікі Беларусь;

4) хімічныя субстанцыі (таксіны), мікраарганізмы (вірусы, бактэрыі), прылады і тэхналогіі, якія могуць быць скарыстаныя для стварэньня і вытворчасьці хімічнае і бактэрыялягічнае (біялягічнае) зброі;

5) прадпрыемствы па вытворчасьці, захоўваньню і збыту наркатычных і псыхатропных рэчываў і сродкаў, а таксама прадпрыемствы (аб'яднаньні), арганізацыі і ўстановы, якія займаюцца гадоўляй, перапрацоўкай і збытам культураў, што зьмяшчаюць наркатычныя рэчывы, у тым ліку прадпрыемствы па перапрацоўцы канопляў; наркатычныя і псыхатропныя рэчывы і сродкі, за выключэньнем усталяваных заканадаўствам Рэспублікі Беларусь лекавых прэпаратаў, ужывальных па прызначэньні лекара;

6) Прадпрыемствы па вытворчасьці, захоўваньню, збыту моцнадзейных і атрутных рэчываў, якія могуць выклікаць хімічнае забруджваньне навакольнага асяродзьдзя і выклікаць хімічнцю паразу людзей, акрамя прадпрыемстваў па аграхімічным абслугоўваньні сельскай гаспадаркі; моцнадзейныя і атрутныя рэчывы, за выключэньнем тых рэчываў, набыцьцё якіх дазволена заканадаўствам Рэспублікі Беларусь фізычным і (ці) юрыдычным асобам;

7) выбуховыя рэчывы і выбухныя прылады, за выключэньнем дазволеных да рэалізацыі ў адпаведнасьці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь,

8) радыёактыўныя рэчывы і матэрыялы, у тым ліку вырабы зь іх ужываньнем, адпаведныя адыходы, пакавальныя матэрыялы, а таксама тэхналёгіі, абсталяваньне і ўсталёўкі для вытворчасьці радыёактыўных рэчываў і матэрыялаў і іншая маёмасьць, якая мае ў адпаведнасьці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь знак радыёактыўнай небясьпекі;

9) крыніцы іянізуючага, акустычнага, электрамагнітнага і лязэрнага выпраменьваньняў, а таксама прыборы і ўсталёўкі на іх аснове, што маюць вайсковае прызначэньне ці прызначаныя для паразы розных аб'ектаў, акрамя прыбораў, усталёвак і абсталяваньня, набыцьцё і выкарыстаньне якіх дазволена фізычным і юрыдычным асобам у адпаведнасьці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь, і прыбораў, абсталяваньня, экспэрыментальных і тэхналягічных усталёвак, выкарыстоўваных у адпаведнасьці з прызначэньнем для забесьпячэньня выкананьня навуковых даследаваньняў, распрацоўкі і адпрацоўкі новых тэхналягічных працэсаў;

10) палігоны, будынкі, абсталяваньне для пахаваньня бытавых, прамысловых, цьвёрдых і вадкіх радыёактыўных, атрутных хімічных адыходаў, прадуктаў, матэрыялаў і іншых рэчываў, забруджаных радыёнуклідамі; якія падвергнуліся забруджваньню з прычыны аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі тэрыторыях зоны эвакуацыі (адчужэньня), зоны першачарговага адсяленьня і зоны наступнага адсяленьня, зь якіх эвакуяванае насельніцтва, будынкі, машыны, абсталяваньне і іншыя матэрыяльныя каштоўнасьці, што належылі прадпрыемствам (аб'яднаньням) незалежна ад формаў уласнасьці, установам і грамадзянам, якія атрымалі за іх кампэнсацыю;

11) нацыянальныя эталёны адзінак велічынь;

12) аб'екты інжынэрнай інфраструктуры агульнага карыстаньня, якія знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі і ізноў уводзяцца ў эксплюатацыю, будаўніцтва якіх зьдзяйсьнялася за кошт сродкаў дзяржавы: вулічнага гарадзкога асьвятленьня, зьнешняга добраўпарадкаваньня гарадоў і пасёлкаў гарадзкога тыпу, электразабесьпячэньня: сыстэмаўтваральныя электрычныя сеткі і падстанцыі напругай 220 кВ і вышэй, электрычныя сеткі і падстанцыі напругай 0,4 - 110 кВ, цеплазабесьпячэньня: магістральныя цеплавыя сеткі; разьмеркавальныя цеплавыя сеткі; цэнтральныя цеплавыя пункты для адначасовага цеплазабесьпячэньня розных групаў спажыўцоў; газазабесьпячэньня: газаразьмеркавальныя пункты, падземныя ёмістасьці і сховішчы звадкаванага газу;

13) аўтамабільныя дарогі агульнага карыстаньня, уключаючы масты, тунэлі, якія знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі;

14) чыгуначныя шляхі, якія знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі;

15) прадпрыемствы, аб'екты, сыстэмы і сродкі, зьвязаныя з кіраваньнем паветраным  рухам, вайсковыя аэрадромы, цэнтры мэтралёгіі;

16) дзяржаўныя ўстановы, якія ажыцьцяўляюць нагляд за бясьпекай выкарыстаньня лясных рэсурсаў;

17) установы Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь, якія забясьпечваюць друкаваньне банкнотаў нацыянальнай грашовай адзінкі, чаканку манэтаў, захоўваньне неэмітыяваных банкнотаў і манэтаў, а таксама захоўваньне друкаваных формаў і штампаў;

18) рухомыя і нерухомыя аб'екты гістарычнай і культурнай спадчыны, уключаныя ў склад музэйнага, архіўнага і бібліятэчнага фондаў Рэспублікі Беларусь і перададзеныя дзяржавай на сталае захоўваньне дзяржаўным музэям, дзяржаўным архівам, дзяржаўным бібліятэкам, дзяржаўным мастацкім галерэям;

19) архіўныя фонды і дакумэнты, якія ўваходзяць у склад Дзяржаўнага архіўнага фонду і складаюць дзяржаўную частку Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь;

20) інфармацыя, зьвесткі, аб'екты і маёмасьць, аднесеныя ў адпаведнасьці з заканадаўствам да дзяржаўных сакрэтаў;

21) маёмасьць Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь, органаў дзяржаўнай улады і кіраваньня, мясцовых Саветаў дэпутатаў, выканаўчых і распарадчых органаў, зьмешчанае на балансе гэтых органаў, якія непасрэдна зьвязана з выкананьнем дадзенымі органамі сваіх функцыянальных абавязкаў;

22) Аб'екты мытнай інфраструктуры;

23) Прадпрыемствы і аб'екты лячэбна-вытворчых і выпраўленча-працоўных калёніяў, якія знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі;

24) могілкі і крэматорыі ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі;

25) дзяржаўны фонд каштоўных мэталаў і каштоўных камянёў Рэспублікі Беларусь;

26) прадпрыемствы (аб'яднаньні), арганізацыі і ўстановы, якія ажыцьцяўляюць дзяржаўны санітарны нагляд, зьмешчаныя ў дзяржаўнай уласнасьці на момант прыняцьця Эканамічнай Канстытуцыі.

Артыкул 95. Пакупнікамі дзяржаўнай маёмасьці Рэспублікі Беларусь ня могуць быць дзяржавы і юрыдычныя асобы, кантрольны пакет акцый у якіх належыць замежным дзяржавам, тэрарыстычныя і экстрэмісцкія арганізацыі або асобы, якія зьяўляюцца іх чальцамі, рэлігійныя сэкты, твары, якія складаюцца на псіхіятрычным уліку.

Артыкул 96. Пры правядзеньні прыватызацыі дзяржаўнай маёмасьці інтарэсы дзяржавы, як уласніка, прадстаўляе Нацыянальная Агенцыя па прыватызацыі і кіраваньню дзяржаўнай маёмасьцю. Дадзены орган дзяржаўнага кіраваньня зьяўляецца органам, якія праводзяць адзіную дзяржаўную палітыку ў сфэры прыватызацыі. Ён праводзіць падрыхтоўку дзяржаўных прадпрыемстваў да прыватызацыі, арганізуе і праводзіць аўкцыёны па продажы дзяржаўнай маёмасьці, забясьпечвае празрыстасьць працэсу прыватызацыі шляхам абавязковай публікацыі стэнаграмаў сваіх паседжаньняў, балянсаў усіх дзяржаўных прадпрыемстваў або прадпрыемстваў, у якіх ёсьць доля дзяржаўнай уласнасьці па падрахунках кожнага паўгоддзя, поўных справаздачаў аб правядзеньні прыватызацыйных угодаў.

Артыкул 97. Цана прызначанай для прыватызацыі дзяржаўнай маёмасьці вызначаецца ў працэсе правядзеньня адкрытага аўкцыёну. Пачатковая цана маёмасьці, выстаўленае на продаж, вызначаецца Нацыянальнай Агенцыяй па прыватызацыі і кіраваньню дзяржаўнай маёмасьцю на падставе балянсу прадпрыемства, ацэнкі прадпрыемства, выкананай двума незалежнымі адзін ад аднаго і ад прадпрыемства ацэначнымі кампаніямі, даведкавай інфармацыі аб цане аналягічных актываў на рынку, калі такія маюцца, даведкавай інфармацыі аб цане аналагічных актываў на рынках суседніх краінаў. Нацыянальная Агенцыя ня мае права пераносіць прыватызацыйныя аўкцыёны, спыняць іх правядзеньне, калі рэальная рынкавая цана на маёмасьць апынулася ніжэй за першапачаткова заяўленую.

Артыкул 98. Продаж дзяржаўнай маёмасьці на аўкцыёнах на ільготных умовах асобным катэгорыям пакупнікоў забараняецца.

Артыкул 99. Пры продажы дзяржаўнай маёмасьці аб'ёмы рухомай і нерухомай маёмасьці прадаюцца разам зь зямлёй, на якой разьмяшчаецца прадпрыемства, што прыватызуецца.

	цитата

Пры продажы дзяржаўнай маёмасьці аб'ёмы рухомай і нерухомай маёмасьці прадаюцца разам зь зямлёй

РАЗЬДЗЕЛ VII. ПАРАДАК УНЯСЕНЬНЯ ЗЬМЕНАЎ У ЭКАНАМІЧНУЮ КАНСТЫТУЦЫЮ

Артыкул 100. Эканамічная Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь мае такую сама юрыдычную сілу, як Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь. Абодва гэтыя дакумэнты складаюць асноўны закон Рэспублікі Беларусь. Законы, дэкрэты, указы і іншыя акты дзяржаўных органаў выдаюцца на аснове і ў адпаведнасьці з Эканамічнай Канстытуцыяй. У выпадку разыходжаньня закона, дэкрэту альбо ўказу з Эканамічнай Канстытуцыяй, дзейнічае Эканамічная Канстытуцыя.

Артыкул 101. Пытаньне аб зьменах і дадатках да Эканамічнай Канстытуцыі разглядаецца парлямэнтам па ініцыятыве паловы чальцоў абедзьвюх палат парлямэнта і пры падтрымцы прэзыдэнта.

Папраўкі і зьмены ў Эканамічную Канстытуцыю лічацца прынятымі, калі за іх прагаласавала 3/4 абедзьвюх палатаў парлямэнта, а таксама калі гэтыя папраўкі падтрымаў прэзыдэнт.

Пытаньне аб зьменах і дадатках да Эканамічнай Канстытуцыі можа разглядацца ў выпадку збору ня меней 200 тысяч подпісаў грамадзянаў Рэспублікі Беларусь, якія маюць выбарчае права. У гэтым выпадку дадаткі і зьмены ў Эканамічную Канстытуцыю лічацца прынятымі, калі за іх прагаласавала 3/4 дэпутатаў абедзьвюх палатаў парлямэнта, і яны былі ўхваленыя прэзыдэнтам.

Артыкул 102. Закон аб зьменах і дадатках да Эканамічнай Канстытуцыі можа быць прыняты пасьля двух абмеркаваньняў і ўхвалаў парлямэнтам, з прамежкам ня менш за тры месяцы. Зьмены і дадаткі да Канстытуцыі ня могуць быць унесеныя пад час надзвычайнага становішча, а таксама ў апошні год паўнамоцтваў парлямэнта.

Артыкул 103. Зьмены і дадаткі да Эканамічнай Канстытуцыі могуць быць праведзеныя праз рэфэрэндум. Рашэньне аб зьмене ці дадатку да Эканамічнай Канстытуцыі шляхам рэфэрэндуму лічыцца прынятым, калі за яго прагаласавала большасьць грамадзянаў, занесеных у сьпісы для галасаваньня.

 
РАЗЬДЗЕЛ VIII. ЗАКЛЮЧНЫЯ І ПЕРАХОДНЫЯ ПАЛАЖЭНЬНІ

Артыкул 104. Эканамічная Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь уступае ў сілу з дня яе апублікаваньня за выключэньнем яе асобных палажэньняў, якія ўступалі ў сілу ў тэрміны, усталяваныя дадзенай Эканамічнай Канстытуцыяй.

Артыкул 105. Законы, пастановы, указы і іншыя прававыя акты, якія дзейнічалі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь да ўвядзеньня у дзеяньне дадзенай Эканамічнай Канстытуцыі, ужываюцца ў частцы, не што супярэчыць Эканамічнай Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.

Артыкул 106. Парлямэнт, прэзыдэнт, урад на працягу двух месяцаў з дня ўступа ў сілу дадзенай Эканамічнай Канстытуцыі ўтвораць і фармуюць паказаныя ў ёй органы ў парадку, усталяваным дадзенай Эканамічнай Канстытуцыяй.